Al Gore: de AI-energiepaniek mikt op het verkeerde doel
De AI-industrie krijgt de laatste maanden een stevige energieklap voor de kiezen: datacenters die gas verstoken, netten die overbelast raken, buurten die op planningsvergaderingen in verzet komen. Precies daarom valt het op wie de paniek nu tempert. Al Gore, de man die met An Inconvenient Truth het klimaat op de wereldagenda zette, gaf op 16 september 2026 een interview aan TechCrunch met een boodschap die je van hem misschien niet verwacht: de uitstoot van AI-datacenters is echt, maar klein naast wat de wereld nu al vervuilt. Hij gaf het interview samen met Lila Preston, hoofd growth equity bij hun investeringsfirma Generation Investment Management.
Het is geen nieuwe kronkel. Al in mei 2026 noemde Gore de opkomst van AI-datacenters “cause for deep concern, but not panic”, reden tot diepe bezorgdheid dus, maar geen paniek. Het interview van deze week zet dat nog scherper aan, en verlegt de aandacht van de schoorsteen naar iets anders.
Een fractie van wat de vuilstorten lozen
De kern van Gores relativering is een vergelijking. Tel je de uitstoot van alle AI-datacenters ter wereld bij elkaar op, dan is dat volgens hem maar een fractie van wat open, onafgedekte vuilstorten wereldwijd de lucht in sturen. Dat is geen vrijbrief, het is een schaalcorrectie: als je je energie steekt in het verontwaardigd zijn over datacenters, kijk je mogelijk weg van bronnen die vandaag al veel groter zijn.
Voor een blog die gisteren nog uitrekende hoeveel gas die datacenters straks verstoken, is dat een ongemakkelijke maar nuttige tegenstem. De cijfers uit onze gaspost blijven kloppen. Wat Gore eraan toevoegt is proportie: een groeiende bron naast een reeks bestaande bronnen die nog steeds groter zijn. Beide dingen kunnen tegelijk waar zijn.
Het echte risico zit in het gedrag van de modellen
Waar Gore wél van wakker ligt, komt niet uit de meterkast maar uit de modellen zelf. De waarschuwingen die hij ernstig neemt, komen van binnen de AI-industrie: mensen bij OpenAI en Anthropic die publiek aan de alarmbel trekken over waar dit heen gaat. Dat is opvallend, want net die insiders worden aan de top weggelachen. Op een conferentie in Los Angeles maakten president Trump en Nvidia-CEO Jensen Huang de AI-veiligheidspleiters belachelijk; Trump noemde de oproep van Anthropic-baas Dario Amodei om het tempo te vertragen, bijgetreden door Sam Altman en Elon Musk, zelfs een “hoax”.
Gore legt daar bovenop een tweede laag. Het groeiende, partijoverstijgende verzet tegen datacenters gaat volgens hem maar deels over CO2. Onder de oppervlakte zit iets anders.
“I think that part of the reason for the growing bipartisan opposition to data centers in so many parts of the U.S. is being driven by the underlying concerns about job losses and some of the other threats that experts inside OpenAI and inside Anthropic have been trying to alert the public to.”
Vrij vertaald: een deel van de reden voor het groeiende verzet tegen datacenters in de VS wordt volgens Gore gedreven door onderliggende angst voor jobverlies en de andere dreigingen waar experts binnen OpenAI en Anthropic het publiek voor proberen te waarschuwen. De buurtbewoner die op een planningsvergadering “nee” zegt tegen een datacenter, protesteert dan misschien evenzeer tegen automatisering als tegen de schoorsteen. Diezelfde week zette ook EU-voorzitter von der Leyen niet de datacenters maar het gedrag van de modellen centraal. Twee heel verschillende stemmen, dezelfde verschuiving: van de infrastructuur naar wat de modellen dóén.
| Waar de paniek zich op richt | Waar Gore de echte zorg ziet |
|---|---|
| De CO2-uitstoot van AI-datacenters | Waarschuwingen van binnen de industrie zelf, bij OpenAI en Anthropic |
| Servers die het net belasten | Jobverlies en automatisering onder het buurtverzet |
| Datacenters als abstract klimaatmonster | Nieuwe methaanturbines die decennia fossiele afhankelijkheid vastzetten |
De ene zorg die blijft: de gaskraan
Toch veegt Gore de energiekwestie niet volledig van tafel. Er is één concrete milieuzorg die hij overhoudt, en die valt exact samen met wat wij gisteren beschreven. Sommige grote techbedrijven plaatsen nieuwe methaanturbines om hun datacenters te voeden, en het bouwen van zulke gascentrales kan de fossiele afhankelijkheid voor decennia vastzetten. Een turbine die je vandaag neerzet, draait niet één jaar, die draait een generatie.
Dat is precies de gaskraan uit onze gaspost van gisteren, waarin Meta, Microsoft, Google en Amazon allemaal eigen gascentrales aankondigden. En het hangt vast aan de rekenkrachtwedloop: we schreven eerder dat Anthropic in elf maanden voor tot een half biljoen dollar aan rekenkracht tekende, en al die contracten worden uiteindelijk gigawatts. Gore en onze gaspost wijzen hier naar dezelfde plek. Het verschil zit in de weging: waar de paniek de hele datacentersector als klimaatprobleem wegzet, isoleert Gore het stuk dat er echt toe doet, de infrastructuur die je niet meer terugdraait.
Onze lezing
Een klimaatveteraan die de AI-energiepaniek tempert, is geen bondgenoot van wie AI’s voetafdruk wil wegpoetsen. Gore zegt iets scherpers: je mikt op het verkeerde doel. De uitstoot is echt maar bescheiden naast bestaande bronnen, het grote risico zit in het gedrag van de modellen en de banen die ze raken, en de ene milieuzorg die blijft is de gas-lock-in. Dat spreekt onze gaspost van gisteren niet tegen, het scherpt hem aan. Zijn ene concrete zorg, de methaanturbines, is precies de gaskraan die wij beschreven. De les is dus niet “de energie doet er niet toe”, maar: doe ze niet weg als hét verhaal en laat ze de waarschuwingen van de industrie zelf niet overschaduwen. Wie AI gebruikt of erin investeert, mag beide tegelijk vasthouden: reken de energierekening mee, en luister naar de mensen die de modellen bouwen en zeggen dat het te snel gaat.
